กว่าจะมาเป็นรางวัลแห่งความภูมิใจ

                รางวัลเล็ก ๆ ที่ได้รับมาจากห้องเรียนเพาะบ่มนักเขียนสารคดีรุ่นใหม่ แม้จะยังไม่สามารถนำไปเทียบชั้นกับรางวัลใหญ่ที่มีผู้มากไปด้วยฝีมือและ ประสบการณ์เข้าลงช่วงชิงด้วยสมองและปลายนิ้วพิมพ์สัมผัส (หรืออาจจะจิ้มยิกในบางคน)  แม้จะเป็นรางวัลที่สองแต่ก็ทำให้ คนอย่างฉันเหมือนกับได้รับการปลดปล่อยจากสิ่งกดดันความรู้สึกให้จมอยู่กับ เรื่องราวเลวร้ายในช่วงเวลาที่ผ่านมา

                ย้อนไปตอนที่เขียนการบ้านส่งครูผู้สอน ในหัวมีแต่เรื่องสับสนวุ่นวายจากปัญหาส่วนตัวขณะเดียวกันก็ต้องทุ่มเทให้กับ ข้อมูลการบ้านที่ต้องนำมาเรียบเรียงให้ออกมาในรูปแบบสารคดี จนกระทั่งต้องแบ่งงานออกเป็นสองชิ้น มีเวลาน้อยในการเหลางานให้ดีที่สุดเพื่อส่งให้ทันในเวลาที่กำหนด

                แน่นอน . . . รู้ตัวว่างานทั้งสองชิ้นออกมาไม่ได้ดีอย่างที่ตั้งใจ ส่วนที่บกพร่องก็ล้าเกินกว่าจะแก้ไข จำต้องปล่อยงานไปให้ถึงมืออาจารย์ผู้ถ่ายทอดวิชาในที่สุด

                บรรยากาศ ในวันวิจารณ์งานซึ่งเป็นวันสุดท้ายของห้องเรียน งานทั้งสองชิ้นมีข้อบกพร่องมากมายและได้รับคำแนะนำเพื่อเป็นแนวทางในการ เขียนครั้งต่อไป  รวมถึงคำชมที่ได้รับทั้งในห้องและนอกรอบ ไม่คาดคิดว่าจะมีการประกาศรางวัลใด ๆ แต่เมื่อฟังวิจารณ์งานครบทุกชิ้น  มี การประกาศผู้ได้รับรางวัลชมเชย ซึ่งแอบหวังนิด ๆ จะติด 1 ใน 3 รางวัลนี้แต่ก็ไม่มีชื่อติดอันดับ เลยนั่งรอแสดงความยินดีกับคนอื่นในรางวัลที่ 1, 2 และ 3

                รางวัลที่ 3 ผ่านไป ก็ลุ้นต่อว่าใครจะได้ที่ 2  อาจารย์ประกาศชื่อเรื่องที่ได้รับรางวัล แทบไม่เชื่อรูหูของตัวเอง “ลำน้ำเข็ก คุณค่าที่มากกว่าการผจญภัย” อึ้ง... ถึงขนาดว่ารับรางวัลแล้วเดินกลับมานั่งผิดโต๊ะผิดแถว ความรู้สึกตอนนั้นมันเหมือนโผล่พ้นจากความมืดขึ้นมาพบกับแสงสว่างและหายใจ โล่งที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา ความกดดันในช่วงเวลาที่ผ่านมามันหายไปในทันที

                นึกแล้วก็ขอบใจกับความเลวร้ายที่ได้พบเจอ มันทำให้รู้จักคนมากขึ้นและหล่อหลอมคนเหลวไหลให้แข็งแกร่งขึ้นมากกว่าเดิม ถ้าไม่มีเรื่องราวเหล่านั้นเข้ามา... ก็คงจะงมงายเป็นห่วงและทุ่มเทให้กับเรื่องของคนอื่นที่ไม่เคยเห็นคุณค่าของสมองและความจริงใจ รวมทั้งยังตีตราความตั้งใจไปเป็นค่าของผลประโยชน์ราคาถูก ที่สุดก็คงจะทิ้งโอกาสของตัวเองในครั้งนี้ไปอย่างน่าเสียดาย

                รางวัล แห่งความภูมิใจครั้งนี้ขอยกให้กับพ่อแม่ผู้ให้ชีวิต ผู้ให้โอกาส ผู้ให้ทุกสิ่งทุกอย่างอย่างไม่เคยเรียกร้องสิ่งตอบแทนจากลูกที่ไม่เคยทำอะไรได้อย่างใจสักครั้ง เป็นผู้ฉุดลูกให้กลับมาจากความตายที่จ่อคอด้วยมีดปลายแหลมแต่สนิมเขลอะของใครคนหนึ่งซึ่งลูกก็ไม่รู้จัก เรียกให้กลับมาทำในสิ่งที่เป็นความตั้งใจแต่อาจจะไม่จริงจังตามนิสัยของลูก ไม่ว่าลูกจะร้ายจะเลวแค่ไหนแต่พ่อกับแม่ก็ยังเป็นคนที่ให้อภัย ให้ความรักอย่างจริงใจโดยไม่มีผลประโยชน์ใดแอบแฝง ไม่เคยหยิบยื่นความห่วงใยแค่ลมปากแล้วตัดทิ้งด้วยการกระทำที่เหยียบย่ำหัวใจและความรู้สึกเหมือนกับคนอื่น  ไม่มีใครที่สมควรได้รับการยกย่องขึ้นมาเทียบเท่ากับพ่อแม่สักคน ไม่มี....!!

                นอกจากพ่อแม่แล้ว...คนที่ต้องขอบคุณอีกก็คือ ครู อาจารย์ทุกท่าน ทั้งห้องเรียนนี้ ห้องเรียนครั้งก่อน อาจและห้องเรียนแห่งประสบการณ์ทุกห้อง, พี่เลี้ยงที่คอยถือไม้เรียวไล่จี้การบ้าน,  พี่หมวย ทราย ผู้ช่วยพิสูจน์อักษร, โบว์ คนที่เตือนให้นึกถึงประเด็นหลัก, แหล่งข้อมูลทุกท่านที่มีชื่อปรากฏในชิ้นงาน, เพื่อน พี่ น้องในหน้ากระดานเที่ยวไป 2 ไพเบี้ย รวมถึงแฟนคลับผู้คอยติดตามผลงานและให้กำลังใจในสยามฟิชชิ่ง ถึงไม่ได้เขียนในเชิงสารคดี แต่ก็เป็นแหล่งฝึกปรือฝีมือและฝีปากให้จัดขึ้นทุกวัน ทุกคนมีส่วนที่ทำให้โจ้ได้รางวัลนี้ ขอขอบคุณอีกครั้ง....ด้วยหัวใจ

                รางวัลเล็ก ๆ ในห้องเรียนครั้งนี้ ถึงมูลค่าไม่สูงด้วยราคา แต่มีคุณค่าและความหมายซ่อนอยู่เบื้องหลังมากมายกว่าจะได้มา คงจะไม่มากเกินไปที่จะรู้สึกภูมิใจกับรางวัลที่เอาชนะใจตัวเองในช่วงเวลาที่ เลวร้ายนั้น...